"โล้สำเภา" บทอัศจรรย์จากวรรณคดีไทย (18+)

     บทอัศจรรย์ เป็นบทที่พรรณนาการเสพสังวาสของตัวละครในวรรณคดีไทย โดยใช้สัญลักษณ์เข้าช่วยในการประพันธ์ สัญลักษณ์นั้นใช้เป็นเครื่องเปรียบเทียบและให้เห็นถึง (อวัยวะ) เพศ และพฤติกรรม อารมณ์ ของตัวละครที่แสดงออกถึงการมีเพศสัมพันธ์ร่วมกัน

     คำเปรียบเทียบที่ใช้ในบทอัศจรรย์ จะออกมาในรูปของผึ้ง  ดอกไม้  สายฝน  สายฟ้า  แผ่นดินสะเทือน  เมฆหมอก  ป่าเขาลำเนาไพร บรรยากาศอันรวยรื่น หรือไม่ก็เปรียบกับพายุที่พัดจนท้องทะเลเป็นบ้า แต่พอฝนตกก็หายไป ดังบทอัศจรรย์อันลือเลื่องจาก เสภาขุนช้างขุนแผน โดยใช้ภาษาเปรียบเทียบกับการ "โล้สำเภา" ที่ต้องเผชิญกับอุปสรรคต่าง ๆ เช่น พายุ ลม และคลื่น 

     โล้สำเภา ไม่ใช่ท่าร่วมรักในการมีเพศสัมพันธ์กันของตัวละคร แต่เป็นคำเปรียบเปรยเพื่อบรรยายถึงการร่วมเพศอย่างอัศจรรย์ใจ เพื่อให้การบรรยายไม่หยาบคาย ดังตัวอย่างลีลาการ "โล้สำเภา" ของขุนแผนกับบัวคลี่ ...

 เกิดพยับ พยุห์พัด อัศจรรย์     สลาตัน เป็นระลอก กระฉอกฉาน

ทะเลลึก ดังจะล่ม ด้วยลมกาฬ     กระทบดาน กระแทกดัง กำลังแรง

สำเภาจีน เจียนจม ด้วยลมซัด     สลุบลัด เลียบบัง เข้าฝั่งแฝง

ไหหลำแล่น ตัดแหลม แคมตะแคง     ตลบตะแลง เลาะเลียม มาตามเลา

ถึงปากน้ำ แล่นส่ง เข้าตรงร่อง     ให้ขัดข้อง แข็งขืน ไม่ใคร่เข้า

ด้วยร่องน้อย น้ำคับ อับสำเภา     ขึ้นติดตั้ง หลังเต่า อยู่โตงเตง

พอกำลัง ลมจัด พัดกระโชก     กระแทกโคก กระท้อนโขด เรือโดดเหยง

เข้าครึ่งลำ หายแคลง ไม่โคลงเคลง     จุ้นจู๊เกรง เรือหัก ค่อยยักย้าย

ด้วยคลองน้อย เรือถนัด จึงขัดขึง     เข้าติดตรึง ครึ่งลำ ระส่ำระสาย

พอชักใบ ขึ้นกบรอก ลมตอกท้าย     ก็มิดหาย เข้าไปทั้งลำ พอน้ำมา

พอฝนลง ลมถอย เรือลอยลำ     ก็ตามน้ำ แล่นล่อง ออกจากท่า

ทั้งสองเสร็จสม ชมชื่น ดั่งจินดา     ก็แนบหน้า ผาศุก มาทุกวัน...

     บทอัศจรรย์ “โล้สำเภา” จึงไม่ใช่ท่าร่วมรักแต่เป็นบทสังวาส ฉากเข้าพระเข้านางของคู่รัก โดยกวีไทยมักใช้ธรรมชาติและสิ่งรอบตัว เช่น เรือ คลื่น ลม และพายุ เป็นสัญลักษณ์แทนอารมณ์และการเคลื่อนไหว การเปรียบเทียบเช่นนี้ทำให้บทกลอนงดงาม มีสุนทรียะ สะท้อนความอ่อนช้อยทางภาษาและวรรณศิลป์ของไทยอย่างเด่นชัด