อาชีพ "รับจ้างทำชำเราแก่บุรุษ"

     อาชีพรับจ้างทำชำเราแก่บุรุษ เป็นอาชีพที่ปรากฏอยู่ในสังคมไทยมาตั้งแต่สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แห่งกรุงศรีอยุธยา ถึงปัจจุบัน โดยผู้หญิงที่ประกอบอาชีพนี้จะต้องให้ความยินยอมในการให้บริการทางเพศแก่บุรุษเพื่อแลกกับค่าตอบแทน ซึ่งอาจเป็นเงินตราหรือสิ่งของมีค่า

     ในประวัติศาสตร์ไทย มีคำเรียกหญิงที่รับจ้างทำชำเราแก่บุรุษหลายแบบ เช่น หญิงงามประจำเมือง หญิงงามเมือง นางงามเมือง หญิงนครโสเภณี นางคณิกา โสเภณี นางโลม หญิงขายบริการทางเพศ และ กะ...รี่ ซึ่งคำเรียกเหล่านี้เป็นไปตามบริบททางสังคม เศรษฐกิจ และค่านิยมของสังคมไทยในยุคต่าง ๆ รวมทั้งสะท้อนสภาพความเป็นอยู่และโอกาสทางเศรษฐกิจของผู้หญิงกลุ่มนี้

     ในสมัยรัชกาลที่ 3 สำนักโคมเขียว "แม่แฟง" โรงหญิงโสเภณี ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในการทำชำเราแก่บุรุษ มี "นางคณิกา" หญิงโสเภณีชั้นสูง ที่มีความสามารถทางศิลปะร้องรำทำเพลง นั่งเป็นเพื่อนดื่ม และเพื่อนคุยคลายเหงา เป็นที่พอใจในบริการของบุรุษชาวไทยและชาวตะวันตก 

     "นางคณิกา" จึงมิได้มีลักษณะเหมือนหญิงขายบริการทางเพศที่รับจ้างทำชำเราแก่บุรุษ แต่เป็นหญิงที่มีสถานะและบทบาทสูงกว่าโสเภณีทั่วไป ในอินเดียโบราณ นางคณิกาถูกยกย่องเป็น "หญิงโสเภณีชั้นสูง" ที่ต้องเชี่ยวชาญในศิลปะ 64 ประการ สามารถใช้ศิลปะเหล่านี้เพื่อต้อนรับกษัตริย์หรือผู้อุปถัมภ์ผู้มั่งคั่งได้ และในจีนโบราณ นางคณิกา "อี้จี้" คือหญิงขายบริการด้านศิลปะ เช่น ร้องเพลง เล่นดนตรี และ "เซ่อจี้" คือหญิงขายบริการทางเพศ

     ปัจจุบัน อาชีพรับจ้างสร้างความบันเทิง หรือ "เด็กเอน" entertainment worker ผู้หญิงสวยและหน้าตาดีที่ให้บริการลูกค้าในสถานบันเทิง ร้านอาหาร หรือคาเฟ่ หรือสถานที่อื่น ๆ ด้วยการเป็นเพื่อนพูดคุย เพื่อนเที่ยว เพื่อนดื่ม สร้างบรรยากาศ ร้องเพลง หรือเต้นรำ เพื่อรายได้ งานนี้เป็นอาชีพถูกกฎหมาย เป็นที่ยอมรับในสังคม หากแต่ในบางสถานการณ์อาจเกี่ยวข้องกับบริการทางเพศ ซึ่งถือเป็นอาชีพเช่นกัน แต่มีผลทางกฎหมายและสังคมที่แตกต่าง

     "นางคณิกา" และ "เด็กเอน" จึงมิใช่ อาชีพรับจ้างทำชำเราแก่บุรุษ โดยตรง แต่จะเกี่ยวข้องกับการสร้างความเพลิดเพลินแก่ผู้อื่นเป็นหลัก นางคณิกาเน้นศิลปะและบทบาททางวัฒนธรรม ทำให้อยู่ในสถานะสูงและได้รับการยกย่อง ในขณะที่เด็กเอนเน้นความบันเทิงและรายได้เป็นหลัก ซึ่งสะท้อนบริบททางเศรษฐกิจและสังคมร่วมสมัย