กว่าจะได้ฉากฟินๆ ชวนซี้ดปาก... แชร์วิธีแต่งนิยายอีโรติก (สุดท้ายปังไม่ปังอยู่ที่ดวง!)

1. บรรยากาศต้องมาก่อน (เล่นกับประสาทสัมผัส)

วิธีการทำงานของเราจะไม่เน้นการเปิดเรื่องมาแล้วตัดสลับเข้าฉากสำคัญทันทีแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เพราะถ้าทำแบบนั้นคนอ่านจะไม่รู้สึกอินตามและรู้สึกว่ามันปะฉะดะเกินไป สิ่งสำคัญที่เราให้ความสำคัญมากๆ และต้องทำการบ้านก่อนเสมอคือ "การดีไซน์บรรยากาศรอบตัวละคร" เราจะปล่อยให้สิ่งแวดล้อมรอบๆ ตัวละคร ไม่ว่าจะเป็นความเงียบ แสงเงา แสงแดดที่ส่องผ่านผ้าม่าน หรือความกดดันบางอย่างในพื้นที่แคบๆ ทำหน้าที่ของมันก่อน เพื่อค่อยๆ ไต่ระดับความรู้สึกของทั้งตัวละครในเรื่องและตัวคนอ่านเองให้ลุ้นตามไปทีละนิดอย่างเป็นธรรมชาติ การบิ้วต์อารมณ์แบบนี้จะช่วยทำให้ฉากธรรมดาฉากหนึ่งกลายเป็นฉากที่ดูมีความตึงเครียดชวนลุ้นขึ้นมาทันทีโดยที่ยังไม่ต้องเริ่มทำอะไรกันเลยด้วยซ้ำ

นอกจากเรื่องของภาพที่เห็นแล้ว อีกหนึ่งทริคที่เราชอบใช้คือ "การเล่นกับประสาทสัมผัสทั้งห้า" เช่น เสียงลมหายใจเบาๆ ในห้องที่เงียบเชียบ จังหวะก้าวเดิน หรือแม้กระทั่งกลิ่นอับจางๆ กลิ่นเหงื่อที่ผสมปนเปอยู่ในอากาศ สิ่งเหล่านี้คือรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ช่วยขับเน้นให้อารมณ์ของฉากนั้นๆ ทรงพลังและดูเรียลสมจริงขึ้นมามาก

ตัวอย่างวิธีบรรยายสไตล์เรา (เน้นชวนลุ้นและเซฟตี้ 100%): "ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวจากด้านนอกที่ลอดเข้ามาผ่านผ้าม่านบางๆ บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น..."

จะเห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่า วิธีการเขียนแบบนี้เราไม่ได้เลือกใช้คำล่อแหลมหรือคำอนาจารเลยสักคำเดียว แต่เราจงใจเน้นเล่นกับความเงียบ ความรู้สึก และความตื่นเต้นในใจของตัวละคร แค่นี้ก็ทำให้คนอ่านรู้สึกใจเต้นแรงตามได้แล้ว

2. บทสนทนา (Dialogue) ต้องเรียล ไม่ฝืน

นี่คือจุดวัดใจและเป็นจุดที่ต้องระวังที่สุดในการทำงานเขียนเลย หลักการสำคัญที่เรายึดถืออยู่ตลอดคือ บทสนทนาระหว่างตัวละคร ต้องเลือกใช้คำที่คนเราพูดกันจริงๆ ในชีวิตประจำวัน เราจะพยายามเลี่ยงคำที่ดูประดิษฐ์หรูหราจนเหมือนหลุดมาจากวรรณคดีโบราณ เพราะมันจะทำให้อ่านแล้วรู้สึกฝืนธรรมชาติ หรือถ้าไปเลือกใช้คำที่ดูหวานเลี่ยนเกินไป มันก็จะไม่เข้ากับคาแรคเตอร์สายดิบดุดัน

สิ่งสำคัญคือ คำพูดเหล่านั้นต้องเข้ากับบุคลิก คาแรคเตอร์ และสถานการณ์ของตัวละครในขณะนั้นด้วย อย่างเช่นผลงานล่าสุดของเรา ตัวพระเอกมีบุคลิกหน้าโหด เป็นคนนิ่งๆ พูดน้อย แต่อบอุ่นและพึ่งพาได้ คำพูดของเขาเวลาที่ต้องการจะสื่อสารหรือแสดงความรู้สึก จึงไม่จำเป็นต้องพูดประโยคยาวๆ แต่จะเน้นคำพูดที่สั้น กระชับ นิ่งๆ แต่ทรงพลังและแฝงความรู้สึกที่ชัดเจนลงไปแทน

เทคนิคส่วนตัวของเราเวลาเขียนคือ ในส่วนของ "บทบรรยาย" เราจะใช้แค่ชื่อตัวละครห้วนๆ เรียบๆ อย่าง "เดช" หรือ "หมวย" เพื่อคุมโทนเรื่องให้ดูเรียลและสมจริง ไม่มีการใส่คำว่าพี่หรือน้องในบทบรรยายให้ดูหวานเกินไป แต่เราจะเก็บคำเหล่านั้นเอาไว้ใส่ใน "บทสนทนา" แทน เพื่อให้คนอ่านสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์และเคมีที่เปลี่ยนไปเวลาที่ตัวละครคุยกันสองคน ซึ่งมันจะช่วยสร้างความรู้สึกใจสั่นและทลายความนิ่งอึดอัดของเรื่องได้ดีกว่ามาก

ตัวอย่างจังหวะบทสนทนาสไตล์เรา (เน้นนิ่ง ดุดัน แต่อบอุ่นชวนใจสั่น): เดชเดินกลับมาล้มตัวลงนอนข้างหญิงสาวอีกครั้งก่อนจะรวบตัวเธอเข้าไปกอดไว้แนบอก สายตาของเขามองลอดหน้าต่างออกไปในความมืด ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นในความเงียบ "เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะเข้าไปคุยกับป๊าเราให้เป็นเรื่องเป็นราว จะได้ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีก" หมวยเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความซึ้งใจพลางซบหน้าลงที่แผงอกกว้างของเขา "พี่เดชขา... ขอบคุณนะที่ไม่ทิ้งหนู"

การเลือกใช้ประโยคเรียบง่ายแต่ชัดเจนในความรู้สึกแบบนี้แหละ คือเสน่ห์ที่ทำให้นิยายดูเรียลและสมจริงขึ้นมามาก โดยที่เราไม่จำเป็นต้องบรรยายอะไรที่โจ่งครึ่มหรือล่อแหลมเลย คนอ่านก็สามารถสัมผัสได้ถึงเคมี ความอบอุ่น และความรู้สึกใจเต้นแรงของตัวละครได้อย่างเต็มที่แล้ว

3. ความจริงใจต่อผลงาน (และต้องยอมรับเรื่องดวงกับความจริง)

ข้อสุดท้ายนี้อยากจะขอพูดจากใจจริงแบบไม่ขายฝันเลยนะ วงการน้ำหมึกหรือการเขียนนิยายเนี่ย เราต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่งก่อนเลยว่า มันไม่ได้เงินดีหรือสร้างรายได้มหาศาลให้กับทุกคน มีนักเขียนเพียงแค่ส่วนน้อยมากๆ เท่านั้นที่สามารถทำรายได้เป็นกอบเป็นกำจนร่ำรวยได้ ส่วนที่เหลือคือต้องสู้และพยายามกันหนักมาก ดังนั้น สำหรับใครที่คิดกำลังจะลาออกจากงานประจำเพื่อจะมานั่งเขียนนิยายอย่างเดียวแบบจริงจัง โดยหวังว่าจะได้เงินก้อนโตมาเลี้ยงชีพทันที บอกเลยว่ามันเสี่ยงและอันตรายมากๆ ในชีวิตจริง

การเขียนนิยายมันมีเรื่องของ "จังหวะเวลา" และ "เรื่องดวงเรื่องโชค" เข้ามาเกี่ยวด้วยเยอะมาก บางทีเราตั้งใจแต่งแทบตาย พล็อตโคตรดี ภาษาโคตรปัง แต่ลงไปแล้วเงียบกริบยอดวิวไม่เดินเลยก็มี หรือบางทีเรื่องที่เราแต่งเล่นๆ ขำๆ กลับมียอดคนอ่านถล่มทลายเฉยเลยก็มีเหมือนกัน มันเป็นเรื่องที่เดาใจระบบและเดาใจคนอ่านยากมากจริงๆ

เพราะฉะนั้น วิธีการทำงานและมุมมองของเราคือ อย่าเพิ่งทิ้งรายได้หลัก จงใช้เวลาว่างจากงานประจำมาทำสิ่งนี้ด้วยความชอบและความสบายใจดีกว่า อย่าไปกดดันตัวเองว่าเขียนแล้วต้องรวยทันที ต้องได้เงินก้อนใหญ่ทันใจ ให้คิดซะว่ามันคืองานอดิเรกที่สร้างรายได้เสริมให้เราทีละเล็กทีละน้อยดีกว่า สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเราต้องมีความจริงใจต่อผลงานของตัวเอง ตั้งใจเขียนในแบบที่เราชอบ คุมมาตรฐานงานของเราให้ดีที่สุด แล้วปล่อยให้ที่เหลือเป็นหน้าที่ของจังหวะชีวิตและดวงไป ถ้าดวงมันจะมาเดี๋ยวระบบมันจะพาคนอ่านมาเจอผลงานของเราเองแบบไม่ต้องควักเนื้อลงทุนอะไรให้เกินตัวเลยครับ ขอแค่เราเชื่อมั่นและสนุกไปกับมันในทุกๆ วันก็พอแล้ว