เกาหลีใต้ ยิ่งอยู่สูงใจยิ่งคิดถึงบ้าน ซองจูเมืองนักทำงานทำให้นึกถึงตอนที่เรานั้นจากบ้าน

ทางเดินสูงเส้นทางที่สามารถที่จะมองได้ หลายครั้งหัวใจนั้นถวิลหา 

เหมือนชีวิตของเรานั้นที่จากมา โหยหาคำว่าบ้านและคำว่าครอบครัว

บางครั้งอยากจะนั่งลงขอยอมแพ้ แล้วบอกว่าแค่นี้ขอกลับบ้าน 

แต่ชีวิตนั้นต้องส่งให้ปากท้องมากมายที่ต้องการ ต้องฝีกใจทำงานเพื่อสิ่งที่ดี 

    คนไกลบ้านเท่านั้นที่เข้าใจกัน ก่อนหน้านั้นเราเองเคยไปทำงานที่ต่างประเทศ ก่อนที่จะเดินทางนั้นคิดว่าตนเองนั้นไม่อยากไปแล้ว แต่ว่าในตอนนี้คือไม่สามารถที่จะถอยได้แล้วเพราะว่าทุกอย่างนั้นเตรียมพร้อมเหลือเพียงวันเดินทาง วันนั้นเรานั้นร้องตั้งแต่ออกจากบ้านแต่เพื่อว่าเรานั้นบอกกับตัวเองว่าไม่ได้นะ หากว่าเรานั้นท้อหรือว่าร้องคนที่อยู่ข้างเรานั้นจะเป็นอย่างไร 

  รถที่มาส่งนั้นวิ่งจากเรานั้นไปอย่างไม่ได้ถอยหลัง ก่อนที่จะเดินทางนั้นเราขอเพียงว่าเรานั้นต้องการที่จะกอด และเรานั้นจะไม่ได้เจออีกนานมากกว่าเท่าไหร่นั้นไม่รู้ แต่ที่เรานั้นกอดร้องไห้ด้วยนั้นคือแมวที่เรานั้นรักมาก เพิ่งเข้าใจคำว่าจากลา เพราะว่าเรานั้นจะไม่ได้เจอมากกว่าหนึ่งปีกันเลย ตอนนั้นหากว่านึกไปมันไม่สามารถที่จะบังคับน้ำตาได้เลย บอกได้เลยว่าร้องจนตาบวม จนถึงเช้าของวันขึ้นเครื่องบิน บนเครื่องบินนั้นพยายามมากในการที่จะหลบน้ำตา จนถึงที่พัก ร้องไห้ตอนนั้นคือประมาณสองวัน  ดูหนังก็ไม่ได้ ฟังเพลงก็ไม่ได้ นั่งอยู่นิ่งๆ ก็ไม่ได้ถึงขนาดว่านั่งกินขนมในกระเป๋าที่อาจารย์ใส่กระเป๋ามาให้กลัวหิวยังนั่งกินไปน้ำตาไหลไป 

    จนเรานั้นเริ่มที่จะสามารถที่จะอยู่ได้คือในตอนที่เรานั้นได้ทำงาน ได้สอนไม่ได้มีเวลาในการที่จะนิ่งหรือว่าทำอะไร ในตอนนั้นคือสอนเยอะมากตั้งแต่เช้าจนสี่ทุ่มถึงบ้าน สอนสามช่วงเวลา มันเลยทำให้สมองของเรานั้นไม่ได้ว่างในการคิดถึงบ้าน กลับบ้านไปอาบน้ำนอนหมดแรง เช้าวันต่อมาตื่นนอนมารีบแต่งตัวไปสอน หรือว่าตอนก่อนนั้นเตรียมการสอนหรือว่าทำงานเตรียมในการที่จะทำสิ่งนั้นสิ่งนี้  เรียกว่าตอนแรกของการปรับตัวนั้นประมาณสองอาทิตย์  แรกๆ นั้นวันหยุดร้องแต่ว่าหลังๆ มาวันหยุดไม่มีเพราะว่าเรานั้นสอนทั้งเจ็ดวัน 

   หากว่าเรานั้นออกเดินทางเพื่อที่จะมองบ้านเมืองของเขา เรานั้นกลับคิดถึงบ้านของเรา พักหลังมาเรานั้นมีเพื่อนเป็นแม่บ้าน มีแม่บ้านทำความสะอาดให้ มีแม่บ้านคอยทำอาหารให้ มีแม่บ้านคุย สิ่งเหล่านั้นมาทดแทนเหมือนกันในสิ่งที่ขาดหาย จนถึงวันที่เรานั้นกลับมาบ้านเพราะว่าวันหยุด  

   พอถึงเวลาในการกที่เรานั้นจะกลับไปทำงาน อาการนั้นเริ่มอีกครั้งหนึ่งลำบากในการลา จนหลังๆ นั้นทำให้เรานั้นไม่อยากที่จะกลับบ้าน  เพราะว่าการหันหลังออกมาจากบ้านนั้นมันคือการเริ่มต้นจนเรานั้นต้องเตรียมหรือว่าทำใจอีกรอบ 

   จากหนึ่งปีเป็นสองปี จากสองปีเป็นสี่ปี ห้า หกปี เริ่มที่จะคิดว่าสถานที่ที่เรานั้นทำงานมันคือบ้านเพราะว่าเรานั้นมีครอบครัวมีคนที่เรานั้นคิดถึง อาหารการกินสถานที่ที่เรานั้นเดินไปเดินมาคนรู้จักนั้นเพิ่มมากขึ้น หลายอย่างเปลี่ยนไป 

    หากว่าเรานั้นได้ไปอยู่ที่ไหนให้เรานั้นนึกเสียว่าสถานที่ที่เรานั้นอยู่คือบ้านของเรา คือครอบครัวที่เรานั้นคุ้นเคย ถนนทุกสายที่เรานั้นเดินหรือว่าผ่านเหล่านั้นจะเป็นความทรงจำใหม่ที่เมื่อเรานั้นนึกถึงมันแล้วเรานั้นจะมีความสุข