เรื่องจริงบทเรียนของเด็กสาวอ่อนโลก ตกเป็นเหยื่อ cyber sex

 แม้ธุรกิจไซเบอร์เซกส์ cyber sex ทางอินเทอร์เน็ตในรูปแบบต่างๆ  จะเป็นที่นิยมและแพร่หลายไปทั่วโลก  ทำกำไรมหาศาลแก่ผู้ประกอบการ  แต่สำหรับธุรกิจค้ากามมนุษย์ในรูปแบบนี้ เพิ่งจะและกำลังเป็นที่นิยมในแดนตากาล็อก ประเทศฟิลิปปินส์
 
 แมรีเคลเป็นเด็กแรกสาววัย 15 ปี เธอเป็นเด็กขี้อาย หน้าตาดี  และใบหน้าดูอ่อนกว่าอายุจริงของตัวเอง วัยเพียงเท่านี้  ประสบการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นเป็นรอยด่างพร้อยจากน้ำมือของผู้ใหญ่หลายคน  

 
 เธอเล่าว่า เมื่อสองปีก่อน  ป้าบอกให้ไปทำงานเป็นผู้ช่วยและพี่เลี้ยงเด็กในเมือง Olongapo  พอไปถึง  ป้าบอกให้เธอแต่งตัวสวยๆ  แล้วสั่งให้ไปนั่งแหมะที่หน้าจอคอมพิวเตอร์  พร้อมกับแสดงให้แมรีเคลดูว่าต้องทำอย่างไร  เด็กน้อยไม่มีทางเลือก ได้แต่ทำตามคำสั่งของผู้ใหญ่  และนี่จึงทำให้เธอกลายเป็นเด็กสาวที่ในฟิลิปปินส์เรียกว่า  เด็กสาวแชทในโลกไซเบอร์เซกส์
 
 คิมเป็นเด็กแรกสาวอีกคน  ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานของแมรีเคล  และถูกล่อลวงมาสู่วงจรอุบาทว์  คิมเล่าถึงการทำงานว่า  “พวกลูกค้าต้องการให้พวกเราโชว์เรือนร่างให้ดู  พวกเราจะถอดเสื้อผ้าออก  ถ้าพวกเขาชอบใจการแสดงของเรา  พวกเขาก็จะเรียกร้องให้โชว์ส่วนอื่นๆ  ด้วย”  
 
 ไซเบอร์เซกส์เติบโตอย่างหยุดไม่อยู่ในประเทศที่มีความยากจน  และประชากรอย่างน้อยพูดภาษาอังกฤษได้  ซึ่งแสดงถึงความพร้อมทางด้านอุปทาน  เจ้าหน้าที่ตำรวจและสำนักงานสำรวจแห่งชาติของฟิลิปปินส์ไม่สามารถระบุตัวเลขที่แน่นอนได้ว่า  มีเด็กหญิงและเด็กสาวต้องทำงานในธุรกิจไซเบอร์เซกส์จำนวนเท่าไหร่  พวกเขาประมาณการว่า  มีหลายพันคนที่ทำงานลักษณะนี้  โดยพวกเขาจะถูกกักขังไว้ในห้องลับและอพาร์ตเมนท์ขนาดเล็กหลายแห่ง  ซึ่งตั้งอยู่นอกเมือง  
 
 ไซเบอร์เซกส์ถูกจัดว่าเป็นสื่อลามกอนาจาร  และผิดกฎหมายในฟิลิปปินส์  สิ่งที่ทางการวิตกกังวลมากที่สุด  คือจำนวนของแด็กสาวที่ถูกล่อลวงและถูกขายเพื่อมาทำงานนี้  อย่างแมรีเคลและคิม  ทั้งคู่อายุต่ำกว่า  18  ปี  ซึ่งถือว่าผิดกฎหมาย  
 
 เมื่อปีที่แล้ว เจ้าหน้าตำรวจด้านสตรีของฟิลิปปินส์  บุกตึกที่ใช้เป็นที่ทำงานของเด็กหญิงเหล่านี้ในเมือง  Olongapo  ได้พบกับเด็กหญิงเปลือยกายล่อนจ้อนจำนวน  6  คน  และเด็กที่อายุต่ำสุดมีอายุเพียง  13  ปี  หากสังเกตจากด้านนอก  บ้านหลังที่เจ้าของธุรกิจใช้เป็นที่กบดานให้แก่เด็กสาว ไม่ต่างจากบ้านหลังอื่นๆ ในละแวกเดียวกัน  มีรถราสัญจรไปมาคับคั่ง  และมีร้านค้าร้านหนึ่งตั้งอยู่หัวมุมถนน  ผู้คนก็สัญจรกันไปมาทุกวันเป็นปกติ
 
 เจ้าของห้องที่อยู่ถัดไป  ปฏิเสธไม่รู้ไม่เห็นว่ามีการทำธุรกิจไซเบอร์เซกส์ผิดกฎหมาย  และยังบอกอีกว่า  เธอไม่ได้รู้จักหน้าคาดตาเด็กสาวทั้ง  6  คนมาก่อน  ไม่ว่าเพื่อนบ้านจะไม่รู้ไม่เห็น  หรือปิดปากเงียบก็ตาม 

ประเด็นนี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ 

อีกอย่างห้องลับของไซเบอร์เซกส์ซ่อนตัวอยู่ห่างไกล  และยากมากที่ตำรวจจะพบแหล่งกบดาน  
 
 เจ้าหน้าที่บุกเข้าตรวจค้นที่กบดานดังกล่าว เนื่องจากมีเด็กสาวที่หนีรอดออกมาจากตรงนั้นได้  แล้วนำหลักฐานคือภาพถ่ายวีดีโอ  ขณะที่เพื่อนคนอื่นๆ กำลังแชทออนไลน์กับลูกค้า  โดยได้บันทึกเอาไว้ในโทรศัพท์มือถือ  เมื่อหนีออกไปได้  จึงนำหลักฐานนี้ไปแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ
 
 แม้จะบุกไปถึงที่เกิดเหตุ  แต่ตำรวจก็ไม่สามารถจับกุมตัวผู้เป็นตัวการของธุรกิจนี้ได้ 

หัวหน้าหน่วยอาชญากรรมคอมพิวเตอร์ระบุว่า  พวกเขาจะใช้เซิร์ฟเวอร์และเว็บไซต์ซึ่งทำการจดทะเบียนนอกประเทศฟิลิปปินส์  และแม้จะจับกุมตัวผู้ทำธุรกิจนี้ได้  มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะให้กระบวนการตัดสินไปถึงที่สุดในชั้นศาล

เนื่องจากคดีนี้ทุกคดีจะมาแช่อยู่ที่สำนักงานสอบสวน  และไม่เคยมีคดีไหนหลุดไปจนถึงการพิพากษาในชั้นศาล 

และพวกทำธุรกิจก็จะอ้างว่า  ไซเบอร์เซกส์ เปรียบไปก็ไม่ต่างจาก  การทำงานศูนย์บริการข้อมูลหรือที่รู้จักกันว่าคอลเซนเตอร์  โดยผู้ประกอบการจะจัดจ้างเจ้าหน้าที่จากภายนอกมาดำเนินการ  ซึ่งเหตุผลนี้คือข้ออ้างข้างๆ คูๆ  ของผู้กระทำผิด

ภาพซ้าย  คิมและแมรีเคล  ภาพขวา  บ้านที่ใช้เป็นที่กบดาน
 
 ปัจจุบันนี้ทั้งคิมและแมรีเคล  ต่างหลุดพ้นออกมาได้จากวงจรอุบาทว์นี้แล้ว  และอยู่ในการดูแลของ  Preda  หน่วยงานซึ่งดำเนินการโดยนักบวชชาวไอริช  ทุกวันนี้  ภาพประสบการณ์และความทรงจำในการทำงานไซเบอร์เซกส์แชท  ยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเธอทั้งสองคน 

“ฉันรู้สึกอับอายทุกครั้งที่เห็นพวกมันหน้าจอคอมพิวเตอร์  ฉันเกลียดพวกมัน  เพราะฉันรู้ว่าฉันเป็นเด็ก”  แมรีเคลกล่าว
 
 ส่วนคิมไม่พูดพล่าม  “ฉันเกลียดพวกมัน  อยากให้พวกมันตายแล้วตกนรกหมกไหม้”

 
 หมายเหตุ ชื่อของ แมรีเคลและคิม เป็นชื่อสมมติ