เมื่อเปรียบชีวิตเป็นหอมหัวใหญ่ คุณจะเลือกตัดใครออกไปจากชีวิตบ้าง

เธอกากบาทลบชื่อเพื่อนบ้านออกไป 1 รายชื่อ
“ลบออกอีก 1 คน”
เธอลบชื่อเพื่อนร่วมงานของเธอออก
“ลบออกอีก 1 คน”

เธอทำตามที่ศาตราจารย์บอก ด้วยการลบรายชื่อบนกระดานออกที่ละคนๆ ตามลำดับความสำคัญในชีวิตเธอ จนสุดท้าย บนกระดานมีชื่อเหลืออยู่แค่ 3 ชื่อ คือ พ่อแม่ สามีและลูก

ตอนนี้ในห้องเรียนเงียบกริบไม่มีเสียงอะไรใดๆ เพื่อนร่วมชั้นต่างก็มองไปที่ศาสตราจารย์ ทุกคนต่างรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เกมส์ละเล่นแล้ว
ศาสตราจารย์พูดกลบความเงียบในห้องด้วยน้ำเสียงที่เนิบช้าราบเรียบแต่ทำให้ทุกคนในชั้นยิ่งรู้สึกหายใจติดขัดมากยิ่งขึ้น

“ผมขอให้คุณลบออกอีก 1 คน!”

เธอเริ่มรู้สึกลังเล เพราะมันยากในการเลือกเหลือแล้ว เธอหยิบช็อคขึ้นมาและก็กากบาทไปที่ชื่อของพ่อแม่
“ผมขอให้คุณลบออกอีก 1 คน!”

เสียงพูดของศาสตราจารย์ตรึงทุกคนในห้องให้อ้าปากค้าง รวมทั้งตัวเธอเองด้วย เธอยืนนิ่งไปครู่ใหญ่ จากนั้นก็หยิบช็อคขึ้นไปกากบาทที่ชื่อของลูก เมื่อเขียนเสร็จ เธอก็ยกมือปิดหน้าย่อตัวลงนั่งกับพื้น แล้วก็ปล่อยโฮออกมา ทุกคนต่างรับรู้ได้ว่าเธอรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่ได้ตัดสินใจทำลงไป

ศาสตราจารย์ปล่อยให้เธอร้องไห้จนเธอมีอาการสงบ จึงเอ่ยขึ้นว่า

“คนที่สนิทกับคุณมากที่สุดน่าจะเป็นพ่อแม่และลูกถึงจะถูก เพราะพ่อแม่คือผู้ให้กำเนิด ส่วนลูกก็เกิดจากคุณเอง แต่สามีสามารถหาใหม่ได้ เพราะอะไร คุณจึงเลือกสามีไว้เป็นคนสุดท้ายที่สำคัญกับชีวิตคุณ?”
เพื่อนร่วมชั้นมองไปที่เธอเป็นจุดเดียว ต่างก็อยากฟังคำตอบว่าเป็นเพราะเหตุใด?

เธอลุกขึ้นยืน จากนั้นก็สูดลมหายใจลึกๆ แล้วพูดว่า
“วันเวลาเปลี่ยนผันไม่คงอยู่ถาวร พ่อแม่ก็ต้องตายจากฉันไปในวันหนึ่ง ส่วนลูกๆ เมื่อเขาเติบใหญ่ก็ต้องแต่งงานออกเรือนไปมีชีวิตครอบครัวของเขาเอง คนที่จะอยู่กับฉันในช่วงชีวิตนั้นก็มีเพียงสามีของฉันเท่านั้นเอง ”

ชีวิตคนเราก็เหมือนกับการปอกหอมหัวใหญ่ ปอกออกไปทีละกลีบๆ ย่อมมีอยู่กลีบใดกลีบหนึ่งที่ทำให้เราเสียน้ำตา คนสำคัญในชีวิตเรามีอยู่มากมาย ถนอมพวกเขาเหล่านั้นไว้ เมื่อยามใดที่ต้องจากกันไป เราจะเหลือความทรงจำดีๆ มีไว้ให้แก่กัน