ทำไมผมต้องรักเพื่อนชายคนนี้ด้วย ทำไมต้องรู้สึกพิเศษด้วยฟะ

ผมได้ไปรู้จักเพื่อนคนนึงในช่วงทำกิจกรรมมหาลัยครับ เพื่อนคนนี้เฟรนลี่ นิสัยดี แล้วก็เป็นผู้ชายแท้ๆ ขอเรียกว่า Z ละกัน
ผมเองก็เป็นผู้ชายปกติครับ ตอนนั้นมีแฟน [ผู้หญิง]ด้วย ก็คบๆกันไป สุดท้ายไปกันไม่ได้ก็เลิกซะ

เราทำกิจกรรมของม.ด้วยกัน เพื่อนผู้ชายด้วยกันก็น้อยอยู่ละ เราเลยได้ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย จนสนิทกันมาก
เป็นเพื่อนซี้ ที่มีอะไรเล่าให้กันฟังได้ตลอด ผมมีความสุขนะ ที่ได้มีเพื่อนที่จริงใจแบบนี้
หลังจากเป็นเพื่อนกันมาได้ซักปี ... ไปไหนมาไหนด้วยกันทุกวัน กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็แอบมีใจให้มันซะละ โคตร Y
เพราะโสดทั้งคู่ ไม่มีเวลาหาแฟน เริ่มรู้สึกว่าอยู่กับเพื่อนผู้ชายแล้วสบายใจ สนุกดี มีอะไรก็พูดตรงๆ

เอาแล้วไงครับ ผมสับสน วุ่นวายใจ แอบหึงมันมากขึ้น จนเพื่อนรำคาญแล้วเหมือนจะรู้ตัวว่าผมรู้สึกเปลี่ยนไป
จากนั้นเพื่อนเริ่มออกห่างผม ช่วงนั้นก็เครียดงาน ยังต้องมาเครียดเรื่องความรู้สึกตัวเอง ผมเกลียดตัวเองมาก
ไอ่เราตัวติดกัน จนมักจะโดนเพื่อนๆแซวว่าแอบกิ๊กกันตามกระแส แรกๆก็ขำๆ แต่หลังๆก็เริ่มรำคาญ
ช่วงหลังๆทะเลาะกันรุนแรงเวลามีเรื่องผิดใจ เพราะคุยกันไม่รู้เรื่อง สนิทกันมากขึ้นด้วยล่ะ จะต่อยกันหลายทีมาก

ตอนนั้นสงสารเพื่อนผมครับ ไม่อยากให้เพื่อนต้องมาหนักใจเพราะเรา ผมเลยได้แต่เก็บความรู้สึกมันไว้ในใจ
หลังจากนั้นซักพัก เพื่อนก็มีแฟนครับ ผมก็ดีใจที่มันเจอคนที่มันชอบซะที เพราะโสดมานาน
ส่วนผมก็ยังเหมือนเดิมครับ แอบชอบเพื่อนคนนี้ ก็ได้แต่คอยเป็นเพื่อนที่ดี ทำในสิ่งที่มันสบายใจ
เป็นเพื่อนที่ให้กำลังใจมันห่างๆ ผมก็รู้สึกดีครับที่ได้ทำอะไรให้คนที่ผมรัก ถึงจะไม่ได้ความรักตอบมาก็เถอะ

แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ได้ความรักในแบบเพื่อนจากมัน ผมเป็นเพื่อนที่มันไว้ใจมากด้วย ผมไม่อยากเห็นแก่ตัวครับ
เวลามันทุกข์ใจผมก็ทุกข์กะมัน ปลอบใจให้มันเข้มแข็ง เราผ่านเรื่องดีๆมาด้วยกันเยอะ ผมก็ยิ่งรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ

สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดอย่างเดียวคือ ... "ทำไมผมต้องรักเพื่อนคนนี้ด้วย"  "ทำไมต้องรู้สึกพิเศษด้วยฟะ"
ปกติผมไม่ใส่ใจเรื่องความรักครับ นานๆทีจะมีคนที่ผมรู้สึกชอบจริงๆ
เพราะเพื่อนคนนี้ทำให้ผมรู้ตัวว่าตัวเองชอบผู้ชายเหมือนกัน รู้สึกว่าชอบวิถีชีวิตของผู้ชายมากกว่า
แต่มันก็ยังไม่เต็มร้อยครับ ผมเองก็ชอบผู้หญิงเหมือนกัน สับสนครับ ชอบมันจนมาถึงตอนนี้ เป็นเวลาหลายปีแล้วล่ะ
ลองคบลองคุยกับใคร ก็ไม่ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลยครับ ผมเอาใจไปไว้กับมันแล้ว ไม่รู้จะเอากลับมายังไง
ถึงจะไม่ได้เจอกันแล้ว แต่ความรู้สึกมันก็ไม่เปลี่ยนซะที ผมรักใครอีกไม่ได้เลยครับ ผมรักมันมาก

บอกตรงๆ ผมไม่อยากเป็นแบบนี้นะ ผมไม่อยากเป็นเกย์เลยจริงๆ ผมจะเปลี่ยนความรู้สึกตัวเองไม่ได้เลยใช่ไหมครับ
ใครที่เคยมีความรู้สึกแบบผม บอกทีว่าผมควรจะทำยังไง มีวิธีไหนให้ตัดใจได้บ้างครับ
เหนื่อยที่ต้องปิดบัง ยอมแพ้ที่จะหลอกความรู้สึกตัวเองไปวันๆ ผมอยากเริ่มทางใหม่ด้วยตัวผมเอง
แต่มันทำไม่ได้ครับ ไม่มีเพื่อนคนไหนที่จะทำให้ผมรู้สึกดี มีความสุขแบบนี้อีกแล้ว ผมไม่อยากรู้สึกแบบนี้

ผมก็มีคนมาจีบ มีโอกาสจะได้รับความรักใหม่ๆ แต่ก็ไปไหนไม่ได้ครับ ทรมานมากๆ เหนื่อยใจสุดๆ
เห็นรูปเก่าๆทีไรก็อดคิดถึงช่วงเวลาดีๆไม่ได้ ผมคิดถึงช่วงเวลาดีๆแบบนั้นตลอด โคตรจะเพ้อเจ้อ แต่ละวัน
จนทุกวันนี้เราก็ยังเป็นเพื่อนที่ดี คอยช่วยเหลือกันเหมือนเดิม  เป็นความรู้สึกดีๆที่น่าเศร้ามิใช่น้อย
ผิดที่ผมเองล่ะครับ ใจมันชอบในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เพื่อนเองก็มีความสุขกะคนที่รักแล้ว

ผมแค่ต้องการจะตัดความรู้สึกนี้ไป จะได้เป็นเพื่อนกันปกติซะที ผมขอแค่เห็นเพื่อนคนนี้มีความสุข
ได้ช่วยเหลือเวลาที่มันทุกข์ ได้เป็นเพื่อนที่ดีแบบนี้ตลอดไปก็ดีใจมากๆแล้วครับ

ผมอยากกลับไปชอบผู้หญิงเหมือนเดิม ... อยากมีครอบครัว มีแฟนที่ดี ได้เป็นคนที่ดีขึ้น
ผู้ชายแบบมัน ผมก็ชอบนะ แต่สิ่งที่ผมรับไม่ได้คือความสัมพันธ์แบบ ช-ช แล้วก็กลัวตุ๊ดมากด้วย
ผมเลยรู้ตัวเองครับว่าไม่เกย์ร้อยเปอร์เซ็น มันลำบากตรงนี้ล่ะ จะเป็นอะไรก็ไม่เป็นไปเต็มๆซะที

ไม่มีไรมากครับ เครียดเฉยๆ อยากเล่าให้ฟัง เผื่อจะได้คำแนะนำดีๆ ขอบคุณมากๆครับ