นิยายอิโรติก 25+ "สลักลาย" (ตอนพิเศษ 1 - ปรัชญ์)

ตอนพิเศษ 1 - ปรัชญ์

ความเงียบงันของห้องนอนใหญ่ในบ้านสวนยามเช้าตรู่ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางแผ่วเบาและแสงแดดแรกของวันรุ่งขึ้นที่พยายามลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบแสงเข้ามา ร่างหนากำยำของ ปรัชญ์ ในวัยสี่สิบห้าปีค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากอาการมึนศีรษะอันเป็นผลตกค้างจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืนนี้

ทว่า สิ่งแรกที่กระทบเข้ากับโสตประสาทและความรู้สึกของเขา ไม่ใช่อาการแฮงก์หรือความทรงจำที่พร่าเลือนเหมือนคนเมาทั่วไป หากแต่เป็นความอบอุ่นอันหนาแน่นที่โอบล้อมร่างกายเปลือยเปล่าท่อนบนของเขาเอาไว้จนแทบไม่มีช่องว่างให้ความเย็นของเครื่องปรับอากาศแทรกผ่าน สภาพของสามพ่อลูกบนเตียงกว้างในเช้านี้นอนทอดกายอยู่ด้วยกันโดยไม่มีผ้านวมผืนหนาปิดบังเรือนร่างแกร่งกำยำของชายฉกรรจ์ทั้งสามคน

ทางด้านขวา... ร่างสูงใหญ่เกือบหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรของ หมอก ลูกชายคนเล็ก กำลังนอนคว่ำหน้า กอดก่ายท่อนขาหนาและพาดแขนแกร่งลงมาบนหน้าท้องที่เป็นลอนซิกแพคของเขาอย่างออดอ้อน ท่วงท่าการนอนกอดก่ายราวกับลูกหมีตัวโตนี้ เป็นท่าประจำที่หมอกชอบทำมาตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กชายตัวน้อยๆ ที่มักจะมุดลวดหนามข้ามเตียงมานอนตรงกลางระหว่างพ่อกับพี่ชายเสมอ

ทว่า ทางด้านซ้าย... สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของปรัชญ์ต้องสะดุดกึก และก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นระทึกขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง คือร่างของ เมฆ ลูกชายคนโตที่นอนตะแคงข้าง ซบใบหน้าคมเข้มเข้ากับแผงอกหนาแน่นของเขาอย่างเงียบเชียบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเมฆเป่ารดผิวเนื้อบริเวณไหปลาร้าของปรัชญ์เป็นจังหวะสม่ำเสมอ

และสิ่งที่เหนือความคาดหมายที่สุด... ฝ่ามือที่กล้ามแกร่งของเมฆ กำลังเกาะกุมส่วนกลางลำตัวของปรัชญ์เอาไว้แน่น! สัมผัสจากฝ่ามือของลูกชายคนโตที่กุมแก่นกายของเขาไว้ ไม่ใช่สัมผัสที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญจากท่วงท่าการนอน แต่มันขยับกระชับแน่นราวกับต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเมฆปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของชายฉกรรจ์ในตัวปรัชญ์ให้ตื่นตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ความเป็นชายที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรีดเร้นความปรารถนาในห้องน้ำเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ขยายขนาดพองโตและแข็งขึงสู้มือของลูกชายขึ้นมาอีกครั้งอย่างผ่าเผย

ปรัชญ์นอนนิ่งเกร็งไปทั้งร่าง ดวงตาคมสันจ้องมองเพดานห้องด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเปจนก้อนเนื้อในอกแทบจะระเบิด ความจริงเด่นชัดในมโนสำนึก... เมื่อคืนนี้เขาไม่ได้ตาฝาด และเขาไม่ได้ฝันไป ความเย็นของสายน้ำฝักบัวที่รดรินลงบนลาดไหล่... สัมผัส อบอุ่น แผ่วเบาของมือเมฆที่ลูบไล้ไปตามเนื้อตัว... และฝ่ามือหนาของหมอกที่รัวขยับรูดรั้งแก่นกายของเขาจนน้ำรักพุ่งทะลักเต็มมือในห้องน้ำ... ทุกถ้อยคำท้าทาย เรื่องรสชาติหวานคาวที่สองพี่น้องคุยกัน บทสนทนาลับๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เพนท์เฮ้าส์หรูชั้น 28 ที่พวกมันร่วมเสพสมและแบ่งปันความปรารถนากันเอง ที่สองพี่น้องคุยกันที่หน้าห้องนอนเขาเมื่อยามบ่ายทั้งหมดนั้น... ปรัชญ์รับรู้และได้ยินมันทุกถ้อยคำ!

เขามีความสุข... เป็นความสุขลึกลับลึกซึ้งอย่างประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต แต่นอกเหนือจากความสุขทางกายอันสลับซับซ้อนนั้น ความจริงที่ว่าเมฆกับหมอก ลูกชายทั้งสองคนที่เขาฟูมฟักมาด้วยมือ มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าพี่น้อง และบัดนี้ ความปรารถนานั้นกำลังลามเลียมาที่ตัวเขา ผู้เป็นพ่อ...

ปรัชญ์หลับตาลงช้าๆ พลางทอดถอนใจยาว ลมหายใจที่พ่นออกมาเต็มไปด้วยความหนักใจ ทว่า สัมผัสจากมือของเมฆที่ยังกุมสิ่งนั้นไว้กลับทำให้เขาซึ่งกำลังสับสนดึงดิ่งให้ความทรงจำย้อนลึกลอยล่องกลับไปสู่อดีตอันเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมและความรักในชีวิตของเขา

เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน... ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งยังคงกระจ่างชัดในใจของ
ปรัชญ์เสมอ เธอคือแม่ของเมฆ และเป็น "รักครั้งแรก" ของเขาตั้งแต่วัยหนุ่มสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ปรัชญ์ในตอนนั้นเป็นเพียงชายหนุ่มนักกีฬาว่ายน้ำผู้ซื่อตรงและรักมั่นคง เขามอบหัวใจทั้งหมดให้เธอ ทว่าโชคชะตาและจังหวะชีวิตที่ผกผันทำให้ทั้งสองต้องคลาดแคล้วกันไป เธอเลือกที่จะแต่งงานมีครอบครัวกับชายอีกคนที่มีความพร้อมมากกว่าในเวลานั้น เหตุการณ์ครั้งนั้นกรีดลึกลงในใจของปรัชญ์จนกลายเป็นแผลเป็นขนาดใหญ่ เขาเจ็บปวดกับรักครั้งแรกจนเลือกที่จะครองความเป็นโสดเรื่อยมา ปิดตายประตูหัวใจและมุ่งมั่นอยู่กับการทำงานและดูแลร่างกายให้แข็งแกร่งเพื่อลืมความผิดหวัง

จนกระทั่งวันหนึ่งในอดีต... วันที่พายุฝนพัดกระหน่ำ เมืองเชียงใหม่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอฝน ประตูบ้านสวนของเขาถูกเคาะเบาๆ เมื่อเปิดออก ปรัชญ์ก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบกับหญิงสาวที่เป็นรักแรกของเขายืนตัวสั่นเทาอยู่ใต้ร่มคันเล็ก ใบหน้าของเธอซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและกังวลใจอย่างที่สุดจนหัวใจของปรัชญ์หล่นวูบ

"ปรัชญ์... ช่วยเราด้วย..." เสียงของเธอสั่นเครือ ก่อนที่จะปล่อยโฮออกมาซบลงกับอกแกร่งของเขา

ข่าวร้ายที่เธอหอบมาด้วยทำให้อากาศรอบตัวชาหนึบ... สามีของเธอ ซึ่งก็คือพ่อที่แท้จริงของเมฆ ได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตอย่างกะทันหัน ความสูญเสียนั้นรุนแรงเกินกว่าหญิงสาวตัวคนเดียวจะรับไหว และที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้นคือ เธอกำลังตั้งครรภ์ได้เพียงสามเดือน ในตอนที่พ่อแท้ๆ ของเมฆยังมีชีวิตอยู่ ด้วยความรักและอยากให้ภรรยาดูแลบ้านอย่างเต็มที่ เขาจึงขอร้องให้เธอออกจากงานมาเป็นแม่บ้าน ทว่าความตายที่มาเยือนอย่างไม่ทันตั้งตัวไม่ได้ทิ้งมรดก เงินประกันชีวิต หรือแม้กระทั่งทะเบียนสมรสไว้ให้เลย ทรัพย์สินทุกอย่างถูกญาติฝ่ายสามีทวงคืนตามกฎหมาย หญิงหม้ายลูกติดในท้องจึงตกอยู่ในสภาพไร้ที่พึ่ง ไร้รายได้ และมืดแปดด้าน

ปรัชญ์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่เขาเคยรักและยังคงรักอยู่เต็มอก แววตาที่สั่นระริกและความเปราะบางของเธอปลุกสัญชาตญาณผู้ปกป้องในตัวเขา ความเจ็บปวดในอดีตถูกแทนที่ด้วยความสงสารและความรักอันบริสุทธิ์ เขาไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อยที่จะอ้าแขนรับเธอและเด็กในท้องเข้ามาอยู่ในชีวิต

"ไม่ต้องร้องนะ... อยู่ที่นี่กับเรา เราจะดูแลเธอและลูกเอง"

ปรัชญ์ทำตามคำพูดนั้นอย่างลูกผู้ชาย เขานำเธอเข้าบ้าน จัดการจดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เพื่อมอบฐานะภรรยาที่ถูกต้องและให้เด็กที่กำลังจะเกิดมามีสิทธิ์เป็นลูกโดยชอบด้วยกฎหมายของเขา และร่วมใช้นามสกุลของเขา ปรัชญ์เฝ้าทะนุถนอมเธอและครรภ์นั้นด้วยความเต็มใจ ยอมรับทารกในครรภ์ว่าเป็นลูกของตัวเองอย่างแท้จริง โดยไม่มีข้อกังขาเรื่องสายเลือด

ทว่า... โชคชะตาดูเหมือนจะยังไม่สะใจกับการกลั่นแกล้งปรัชญ์ หลังจาก "เมฆ" ลืมตาดูโลกได้ไม่กี่เดือน ความสุขในบ้านสวนก็พังทลายลงอีกครั้ง เมื่อภรรยาอันเป็นที่รักเกิดล้มป่วยกะทันหันด้วยอาการติดเชื้อในกระแสโลหิต แพทย์พยายามยื้อชีวิตอย่างสุดความสามารถ ทว่าเธอกลับจากไปอย่างสงบ ทิ้งให้ปรัชญ์กลายเป็นพ่อหม้ายลูกติด เผชิญหน้ากับทารกเพศชายวัยไม่ถึงขวบเพียงลำพัง

ปรัชญ์ในวัยใหญ่นั่งกอดร่างของเมฆน้อยที่ร้องไห้โยเยอยู่บนโซฟา น้ำตาของลูกผู้ชายไหลพรากอาบแก้ม เขามองใบหน้าของเมฆที่ถอดแบบความคมเข้มมาจากพ่อแท้ๆ แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนของแม่ เขาสัญญากับตัวเองหน้าศพของเธอว่าจะรักและเลี้ยงดูเด็กคนนี้ให้ดีที่สุด เท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้

ชีวิตที่ต้องเป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับเมฆในวัยแบเบาะไม่ใช่เรื่องง่าย ปรัชญ์ต้องกระเตงลูกไปทำงาน เขาเข้าฟิตเนสเพื่อรักษาสภาพจิตใจและความแข็งแกร่ง จนกระทั่งเขาได้พบกับหญิงสาวคนใหม่ เธอเป็นคนร่าเริง มีน้ำใจ และเข้ามาในชีวิตของเขาในจังหวะที่เขาต้องการมือคอยช่วยพยุง เธอคือแม่ของหมอก... หญิงสาวที่ก้าวเข้ามาด้วยความรักและไม่รังเกียจลูกติด เธอช่วยเลี้ยงดูเมฆน้อยดุจดังลูกแท้ๆ ของตนเอง ป้อนข้าว อาบน้ำ กล่อมนอน เมฆรับรู้โดยสนิทใจว่าเธอคือแม่บังเกิดเกล้าของเขา ความอบอุ่นที่เธอมอบให้ทำให้บ้านสวนกลับมามีรอยยิ้มที่อบอุ่นอีกครั้ง

จนกระทั่งเมฆอายุได้สองขวบ... เสียงร้องไห้จ้าของทารกอีกคนก็ดังขึ้นในห้องคลอด "หมอก" ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก หมอกเกิดมาพร้อมกับสรีระที่แข็งแรง ผิวขาวเนียนและโครงหน้าที่ถอดแบบพิมพ์เดียวมาจากปรัชญ์เกือบทั้งหมด สองพี่น้องเติบโตมาด้วยกันในบ้านสวน เมฆในวัยเด็กเป็นพี่ชายที่นิ่งขรึม คอยดูแลน้องชายตัวขาว ส่วนหมอกก็เป็นเด็กดื้อตาใสที่ติดพี่ชายและพ่อแจ ปรัชญ์คิดว่าชีวิตของเขาคงจะมาถึงจุดที่มั่นคงและมีความสุขอย่างแท้จริงแล้ว

แต่แล้ว... คำสาปแห่งความโดดเดี่ยวก็กลับมาเยือนปรัชญ์เป็นครั้งที่สาม เมื่อหมอกอายุยังไม่ถึงสิบขวบ ความระหองระแหงและทัศนคติที่เริ่มไม่ตรงกันทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแม่ของหมอกเริ่มสั่นคลอน สุดท้ายเธอขอแยกทางกับเขาเพื่อไปมีชีวิตใหม่ ปรัชญ์ไม่ได้รั้งเธอไว้ด้วยความแค้น แต่ยอมปล่อยไปด้วยความเข้าใจ เขากลายเป็นพ่อหม้ายอีกครั้ง พร้อมกับภาระหน้าที่ในการเลี้ยงดูลูกชายสองคน... "เมฆ ผู้เป็นลูกติดของภรรยาคนแรก และ หมอก ผู้เป็นลูกแท้ๆ ของปรัชญ์กับภรรยาคนที่สอง สองพี่น้องที่ไม่มีความเกี่ยวพันทางสายเลือดใดๆ ต่อกันเลยแม้แต่หยดเดียว ทว่าผูกพันกันด้วยคำว่าพี่น้องบุญธรรมในบ้านสวนแห่งนี้..."

ปรัชญ์ทุ่มเทเวลาทั้งหมดหลังจากนั้นให้กับลูกทั้งสองและตัวเอง เขาเข้า
ฟิตเนสอย่างบ้าคลั่งเพื่อรักษาสภาพร่างกายให้แข็งแรงกำยำ เป็นเสาหลักที่ไม่มีวันล้มให้ลูกๆ ได้เห็น เขาสอนให้เมฆเป็นคนหนักแน่น สอนให้หมอกเป็นคนมั่นใจ และที่สำคัญที่สุด... เขาสอนให้ทั้งสองคนรักกันดูแลกัน เพราะในโลกนี้ พวกเขาเหลือกันอยู่เพียงสามคนพ่อลูก

ทว่า ปรัชญ์ไม่เคยคาดคิดเลยว่า คำว่า "รักและดูแลกัน" ของลูกชายทั้งสอง จะเตลิดเปิดเปิงไปไกลจนถึงขั้นข้ามเส้น และกำลังลุกลามมาถึงตัวเขาในเช้าวันนี้

สายลมยามเช้าพัดใบไม้ในสวนเสียงดังสวบสาบ ปรัญญ์ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง สัมผัสจากมือของเมฆที่กุมส่วนนั้นของเขาไว้ยังคงเด่นชัด ทว่าเมื่อเมฆเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นเต็มตา ลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นสายตาคมปลาบของคนเป็นพ่อที่กำลังจ้องมองเขาอยู่เนิ่นนานก่อนแล้ว เมฆก็เกิดความประหม่าตกใจ เขาหลบตาทันทีและพยายามจะดึงมือกลับด้วยความรู้สึกผิด

"ขอโทษครับพ่อ..." เมฆกระซิบเสียงแผ่ว ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีระเรื่อ

"ไม่เป็นไร เมื่อคืนหมอกก็แกล้งพ่อแบบนี้ไปคนนึงแล้ว เมฆแกล้งพ่อต่อเลย" ปรัชญ์พูดเสียงทุ้มต่ำพลางขยับยิ้มมุมปาก มือหนากำยำของเขายื่นไปกุมทับฝ่ามือแกร่งของเมฆเอาไว้แน่น ไม่ยอมให้ลูกชายคนโตดึงมือออกจากความเป็นชายอันแข็งขึงตึงแน่นของตน

เสียงพูดคุยพึมพำของสองคนทำให้หมอกที่นอนอยู่อีกฝั่งรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทันที ลูกชายคนเล็กปรือตาขึ้นมองฝ่ามือของพี่ชายที่ถูกมือพ่อกุมทับไว้ตรงกึ่งกลางลำตัวที่ผงาดง้ำชูชัน

"โห พ่อแข็งแรงดีจัง" หมอกพูดยิ้มๆ แววตาเป็นประกายทะลึ่งทะเล้นเมื่อเห็นอาการตื่นตัวยามเช้าของพ่อกับท่าทางของพี่เมฆ

"ทำต่อสิพี่เมฆ มาหมอกช่วย"

หมอกพูดพร้อมกับขยับกายลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงอยู่ข้างๆ พ่อที่นอนยาวอยู่บนเตียง ฝ่ามือขาวเนียนของลูกชายคนเล็กเอื้อมมาลูบไล้และใช้ปลายนิ้วเขี่ยเล่นที่ยอดอกสลับกับกล้ามอกแกร่งของพ่อเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ ในขณะที่มืออีกข้างของหมอกก็จับแก่นกายความเป็นชายของตัวเองรูดรั้งไปด้วยจังหวะที่เนิบนาบ

ปรัชญ์นอนราบอยู่ตรงกลาง โดนลูกชายทั้งสองคนรุมเร้าทั้งข้างบนและข้างล่างอยู่พักใหญ่ ความเสียวซ่านจากฝ่ามือของเมฆที่เริ่มขยับตามคำสั่ง และสัมผัสจากยอดอกที่หมอกปรนเปรอให้ ทำให้อดีตนักกีฬาว่ายน้ำวัยสี่สิบห้าปีถึงกับสูดหายใจลึก เกร็งหน้าท้องหนาแน่นจนลอนซิกแพคขึ้นชัด ก่อนจะระเบิดลาวาสีขาวขุ่นออกมาอย่างมากมายและรุนแรง แรงส่งของเหลวแห่งตัณหาพุ่งทะยานสูงขึ้นไปจนถึงหน้าอกที่แกร่งด้วยมัดกล้ามของปรัชญ์เอง ส่วนหนึ่งกระเซ็นไปโดนฝ่ามือของหมอกที่กำลังลูบไล้หน้าอกของเขาอยู่พอดี

ปรัชญ์นอนหอบหายใจถี่กระชั้น อารมณ์สุขสมแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เขาหันไปมองหมอกที่กำลังรูดรั้งแก่นกายของตัวเองอยู่ข้างๆ

"หมอกรับของพ่อไปเยอะเลย" ปรัชญ์พูดยิ้มๆ มองดูน้ำรักที่เปรอะเปื้อนมือลูกชาย ก่อนจะหันหน้ากลับมาหาลูกชายคนโตที่นอนมองอยู่

"เมฆชอบกินน้ำไม่ใช่เหรอ ช่วยกินหน่อย เดี๋ยวตอนพ่อลุกเข้าห้องน้ำมันจะเปรอะที่นอน"

เมฆหลบตาวูบด้วยความขัดเขิน ไม่กล้าสบตากับปรัชญ์ตรงๆ ทว่าร่างกายกลับตอบสนองความต้องการของพ่อ ชายหนุ่มผิวเข้มก้มใบหน้าลงไปละเลงปลายลิ้นอุ่นชื้นที่ยอดอกของพ่อ ลากไล้ชิมน้ำรักสีขาวขุ่นเรื่อยลงไปตามร่องกล้ามท้องซิกแพคเก็บกวาดจนสะอาด ก่อนจะย้อนกลับมาละเลงลิ้นที่อกแกร่งอีกครั้ง

"อร่อยไหมเมฆ" ปรัชญ์ถามเสียงพร่า

ทว่ายังไม่ทันที่เมฆจะเอ่ยปากตอบคำถามของพ่อ...

"พี่เมฆ กินของหมอกด้วย!"

เมฆแหงนใบหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียกของน้องชาย ทันใดนั้นเอง หมอกที่รูดรั้งจนถึงขีดสุดก็พ่นน้ำแห่งความเป็นชายออกมาอย่างแรง ของเหลวอุ่นร้อนพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเมฆเต็มๆ และด้วยความแรง บางส่วนกระเด็นไปเปรอะเปื้อนที่ใบหน้าและริมฝีปากของปรัชญ์ที่นอนอยู่ด้วย

"พ่อ! หมอกขอโทษ"

หมอกอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบขยับเข่าคุกเข่าลงคลานเข้าไปใกล้ หวังจะใช้ลิ้นเลียนี้น้ำอมฤตของตนเองที่เปรอะเปื้อนอยู่บนใบหน้าของพ่อเพื่อแสดงความรับผิดชอบ ขณะเดียวกัน ปรัชญ์กลับไม่ได้นึกรังเกียจน้ำรักของลูกชายแท้ๆ เลยแม้แต่น้อย เขายกยิ้มแล้วแลบลิ้นยาวออกมาเลียชิมน้ำของหมอกตามริมฝีปากของตนเอง ในจังหวะนั้น ลิ้นของทั้งสองพ่อลูกสัมผัสกันจนหมอกใจสั่น ลูกชายคนเลิกรีบยันกายขึ้นนั่งคุกเข่าข้างๆ พ่อตามเดิม ใบหน้าแดงก่ำ

"ขอโทษครับพ่อ..."

"ไม่เป็นไร แต่ดูสิ หมอกทำซะน้ำเลอะเต็มหน้าพี่เขาหมดเลย จัดการให้พี่เขาหน่อย" ปรัชญ์เอ่ยสั่งเสียงเรียบ ทอดสายตามองน้ำรักที่เปื้อนอยู่บนหน้าของเมฆพร้อมยิ้มขำๆ กับสภาพของลูชายคนโต

ด้วยความลืมตัวและอารมณ์ที่ยังคั่งค้าง หมอกเท้ามือไปอีกข้างหนึ่งของตัวพ่อ คร่อมร่างอยู่เหนืออกแกร่ง แล้วละเลงลิ้นอุ่นของตนลงบนใบหน้าของพี่ชาย ยื่นหน้าเข้าไปเก็บกวาดน้ำของตัวเองจำนวนมากตามใบหน้าและแก้มของเมฆอย่างดูดดื่ม ทว่าในท่วงท่าสลับขั้วนั้น ส่วนกลางลำตัวของหมอกที่ยังคงขยายใหญ่และมีน้ำรักปริ่มค้าง กลับบดขยี้แฝงฝังอยู่กับใบหน้าและริมฝีปากของปรัชญ์ที่นอนอยู่เบื้องล่าง หมอกขยับโยกสะโพกบดเบียดเนื้อตัวไปตามจังหวะการเลียหน้าพี่ชาย จนน้ำแห่งความรักของเขาที่คั่งค้างอยู่ทยอยทะลักออกมาเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าและปากของปรัชญ์จนชุ่มฉ่ำ

หลังจากพายุอารมณ์ยามเช้าสงบลง สามพ่อลูกชวนกันลุกจากเตียงไปอาบน้ำพร้อมๆ กันในห้องน้ำกว้าง ชำระล้างคราบตัณหาอันอบอวลออกไป ก่อนที่เมฆจะแยกตัวออกมาเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้พ่อและน้องชายเหมือนเช่นทุกวัน

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา... กิจกรรมของบ้านสวนที่สามชายฉกรรจ์ทำด้วยกัน จากเดิมที่มีเพียงการล้างรถคันใหญ่ การชักชวนกันเข้าห้องฟิตเนสส่วนตัว หรือการออกไปชู้ตลูกบาสเกตบอลยามเย็นที่สนามหลังบ้านแล้ว บัดนี้ กลับมีอีกหนึ่งกิจกรรมลับอันเร่าร้อนที่พวกเขาทั้งสามคนมักจะแอบทำร่วมกันบ่อยๆ ในมุมมืดของบ้านสวน โดยถูกเก็บไว้เป็นความลับของบ้านสวนตลอดไป

 

******************************************************

บางส่วนจากนิยายอิโรติก  “สลักลาย”

อ่านฉบับเต็มได้ที่

https://www.readawrite.com/a/6ec5dcdf25c0434eeadb9b8d89cc5ae6

 

• สำหรับผู้อ่านมีอายุมากกว่า 25 ปี
• มีเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ มีฉากที่แสดงออกถึงความปรารถนาทางเพศอย่างชัดเจน
• ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน

 

นิยายเรื่องนี้รังสรรค์ขึ้นตามจินตนาการของผู้แต่ง ชื่อตัวละคร อาชีพ สถานที่ และเหตุการณ์ต่าง ๆ เป็นเพียงเรื่องสมมติที่สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น มิได้มีเจตนาลบหลู่ พาดพิง หรือก่อให้เกิดความเสียหายต่อบุคคลหรือองค์กรใด ๆ ทั้งสิ้น อาจมีเนื้อหา พฤติกรรม หรือคำพูดที่ไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน และไม่ควรเลียนแบบพฤติกรรมในเรื่อง