นิยายอิโรติก 25+ "สลักลาย" (ตอนที่ 1 เรือนร่างในแสงเย็น)

ตอนที่ 1 เรือนร่างในแสงเย็น                                         

แสงอาทิตย์ยามอัสดงทอดตัวต่ำลงเหนือแนวไม้ใหญ่ของบ้านสวนชานเมืองเชียงใหม่
สีทองอมส้มซึมผ่านช่องว่างของใบไม้หนาทึบ
กระทบพื้นปูนของสนามบาสเกตบอลเล็ก ๆ

จนเกิดเป็นลวดลายของแสงและเงาไหวระริก

อากาศในยามเย็นยังคงอุ่น
แต่เริ่มมีลมบาง ๆ พัดผ่าน

ความเงียบของพื้นที่โดยรอบ
ทำให้ทุกเสียงที่เกิดขึ้น “ชัด” กว่าปกติ

“ปึก… ปึก… ปึก…”

เสียงลูกบาสเกตบอลกระทบพื้นปูนดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
หนักแน่น
ไม่เร่งรีบ

เหมือนเจ้าของจังหวะนั้นกำลังควบคุมทุกอย่างอยู่ในมือ

กลางสนาม ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง

“หมอก”

ร่างกายขาวเนียนตามแบบฉบับของหนุ่มเหนือ

เรือนร่างเปลือยท่อนบนของเขาถูกแสงเย็นฉาบไล้

ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ขึ้นเป็นลอนชัดเจน

จากการฝึกฝนอย่างหนัก

แผ่นอกกว้างหนาแน่นราวกับเกราะเหล็ก

หน้าท้องแบนราบปรากฏลอนกล้ามเนื้อซิกซ์แพ็กทั้งหกมัดเรียงตัวกันอย่างมีระเบียบ

ทุกครั้งที่เขาขยับเขยื้อนร่างกายเพื่อเลี้ยงลูกบาส
หลบหลีกคู่ต่อสู้ตามจินตนาการ

เส้นเอ็นและมัดกล้ามเนื้อแขนจะปูดนูนขึ้น

สะท้อนถึงพละกำลังอันมหาศาลที่ซ่อนอยู่ภายใน

“สวบ!”

ลูกบาสเกตบอลสีส้มถูกสะบัดออกจากข้อมือแกร่ง

ทะยานแหวกอากาศก่อนจะตกลงสู่ตาข่ายอย่างแม่นยำ

นิสัยชอบเอาชนะและมั่นใจในตัวเองอย่างสุภาพคือเสน่ห์อันร้ายกาจ

ทำให้เขาได้ตำแหน่ง ‘เดือนคณะ’ ตอนเป็นเฟรชชี่

และยังเป็นนักบาสดาวรุ่ง พุ่งแรงของมหาวิทยาลัยที่ต้องจับตามอง

ริมฝีปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย

ไม่ใช่รอยยิ้มกว้าง
แต่เป็นความพึงพอใจที่ไม่จำเป็นต้องแสดงออกมาก

เหงื่อที่อาบชุ่มไปทั่วอกที่เปลือยเปล่า

สะท้อนกับแสงสีทองอมส้ม  

ทำให้ร่างกายนั้น มีมิติที่ชวนมอง

กางเกงบาสสีขาวที่ใส่อยู่

ทำจากจากผ้ามันและบาง

มันถูกออกแบบมาเพื่อการระบายอากาศที่ดี

แต่ในสายตาคู่หนึ่งที่แอบมองมาจากระเบียงหลังบ้าน

ไม่ได้คิดเช่นนั้น

“เมฆ”

พี่ชายต่างสายเลือดกับ “หมอก” ที่ไม่มีใครรู้

ความลับซับซ้อนของบ้านสวนนี้

ปรัชญ์เป็นคนเดียวที่เก็บงำมันไว้ไม่ให้ใครรู้

เมฆเห็นหมอกครั้งแรกตั้งแต่ตอนเขาอายุได้สองขวบ

เด็กทารกผิวบางแดงระเรื่อ ตาโต จ้ำม่ำน่ากอด ในวันนั้น

เขารู้สึกรัก และหวงแหนน้องชายคนนี้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น

แต่วันนี้ “น้องชาย” ที่เขาโอบอุ้มประคับประหงมมา
โตเป็นหนุ่มหล่อ เป็นที่หมายปองของสาวๆ และ...

ผู้ชายแบบเขา

“หมอก หยุดซ้อมเหอะ มาอาบน้ำ เดี๋ยวพ่อกลับมาจะได้กินข้าวกัน”
เมฆเรียกหมอกจากระเบียงหลังบ้าน เมื่อเขาดึงสติกลับมาได้

“ครับพี่ ขออีกสองลูกก่อน”
ไม่เคยปฏิเสธ แต่ก็ไม่เคยทำตาม และ

เมฆก็ไม่เคยขัดใจน้องชายคนนี้เลย

เมฆมักดูแลเอาใจใส่ หมอก มากกว่าความเป็นพี่น้องเสมอ

เมื่อลูกบาสถูกส่งเข้าห่วงไปอีกสามครั้ง
ไม่ใช่สอง

หมอกเดินหนีบลูกบาสเข้ามาหาเมฆที่ยืนรอ

“เอ้า นี่น้ำ” เมฆยื่นขวดน้ำเย็นในมือให้หมอก

หมอกรับมา จิบดื่มสองสามอึก แก้กระหาย

แล้วรดราดส่วนที่เหลือตั้งแต่หน้า

ให้น้ำเย็นไหลผ่านกล้ามอก

กล้ามท้องที่เรียงตัวกันเป็นระเบียบ

จนไปถึงกางเกงบาสสีขาวบางตัวนั้น

มันบางพอที่ทำให้เห็นกางเกงในสีดำที่หมอกใส่อยู่

และบางพอที่จะแนบจนส่วนนูนนั้นเด่นชัดต่อสายตา

“เอื้อก”

เมฆแอบกลืนน้ำลาย กับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า

ก่อนที่จะยื่นผ้าขนหนูสีขาวให้น้อง
หมอกรับมาพร้อมรอยยิ้ม
รอยยิ้มที่แฝงความหมายบางอย่าง

“หรือหมอกรู้ว่าเราแอบมอง..อยู่” เมฆคิดในใจ

หมอกรับผ้าขนหนูมาเช็ดน้ำที่เปียกโชกตามร่างกายแบบลวกๆ

เอาพาดบ่า แล้วเดินเข้าบ้านพร้อมพี่ชาย
“วันนี้พี่เมฆ ซื้ออะไรมากินบ้าง”

แสงตะวันลับขอบฟ้า

แสงไฟจากหน้ารถกระบะสี่ประตูสีขาวของปรัชญ์ สาดเข้ามาในบ้าน

“กินข้าวกันหรือยัง...ขอโทษที เครื่องจักรที่โรงงานมีปัญหา พ่อเลยต้องอยู่เคลียร์”
ปรัชญ์เดินเข้าบ้านด้วยสภาพที่อิดโรย คราบเหงื่อที่เสื้อเห็นได้อย่างชัดเจน

“พ่อไปอาบน้ำให้สดชื่นก่อนดีกว่า” เมฆพูด

พร้อมเดินไปรับกระเป๋าโน้ตบุ๊กจากพ่อ

ไปวางที่โต๊ะรับแขก ที่หมอกนั่งดูทีวีอยู่

“ดีเหมือนกัน เหนียวไปหมดทั้งตัวเลย”

ปรัชญ์พูดพร้อมกับปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากตัว

จนเหลือกางเกงในแบบบิกินี่สีขาวติดตัวอยู่ชิ้นเดียว

โชว์ให้เห็นร่างกายที่สมบูรณ์ด้วยกล้ามมัด
หน้าท้องที่ยังคงซิกซ์แพ็กไว้

ตั้งแต่สมัยเป็นนักกีฬาว่ายน้ำมหาวิทยาลัย
และการชอบเล่นฟิตเนสเป็นประจำ

ทำให้ปรัชญ์ดูไม่เหมือนผู้ชายที่มีอายุใกล้ห้าสิบเลย

ความตุงนูนที่กลางลำตัวของพ่อ
ไม่เคยไม่ทำให้เมฆไม่มีจิตใจที่หวั่นไหวเลยสักครั้ง
ปรัชญ์เดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาดื่มอย่างกระหาย

เตรียมอาบน้ำในห้องน้ำที่มีเพียงห้องเดียวในบ้านหลังนี้

“เมฆ ไปหยิบผ้าขนหนูให้พ่อหน่อยลูก”

ปรัชญ์พูด พร้อมเดินไปหาลูกชายคนเล็กที่นั่งดูทีวีอยู่

“วันนี้มีอะไรน่าดูบ้างหมอก”
“ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยพ่อ” หมอกพูดพร้อมกับหันมาหาพ่อ

ที่ตอนนี้เป้านูนเด่นอยู่ระดับสายตาพอดี             

“พ่อนี่หุ่นดีนะ ถ้าไปเดินด้วยกัน หมอกว่าไม่มีใครคิดว่าเราเป็นพ่อลูกกันแน่”

หมอกพูด โดยไม่ได้สนใจกับสิ่งที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้านั้น

ต่างจากเมฆ

หลังอาหาร

ในห้องนอนที่มีแสงจันทร์สาดส่องเข้ามา

ทำให้เห็นบรรยากาศภายในห้องนอนของสองหนุ่ม

หมอกดูหลับลึก ด้วยความเพลียจากการซ้อมบาส

ทั้งที่มหาวิทยาลัย และที่บ้าน

ผิวขาวเนียนที่อาบแสงจันทร์

อวดให้เห็นกล้ามมัดที่หนาแน่น
กล้ามมัดที่เขาเห็นทุกวัน
จนน่าจะชิน

แต่..มันไม่เคยชิน

เขาชอบมองมันทุกวัน       

ทุกคืน

แต่วันนี้...

สิ่งเร้าที่มากระทบจิตส่วนลึกของเมฆ

ภาพที่หมอกเอาน้ำราดตัว
ความเป็นชายที่นูนเด่นของหมอก

ภาพของพ่อในบิกินี่สีขาว

บิกินี่ที่แทบจะกักเก็บความลับของพ่อได้ไม่หมด

มันวนเวียนอยู่ในหัวของเมฆ

จนเขานอนไม่หลับ

เมฆนอนตะแคงดูน้องชาย

ที่นอนเปลือยแผ่นอกอยู่ข้างๆ

ลมหายใจสม่ำเสมอ เป็นจังหวะ

หน้าท้องขึ้นลงตามการหายใจของหมอก

เมฆค่อยๆ เอื้อมมือเข้าไป

ช้า..ช้า..

ช้า..ช้า..

จนมือใกล้จะสัมผัสกับหน้าอกหนาแกร่งนั้น

ใกล้เข้าไป

และ

ใกล้เข้าไปอีก

ทันใดนั้น

ก่อนที่มือหนาของเมฆจะสัมผัสกับอกขาวของหมอก

เมฆดึงมือกลับ

นอนหงาย

หายใจแรง

เขาตะแคงหน้าไปดูผู้ชายที่นอนข้างๆ เขาอีกครั้ง

แล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“นี่น้องนะ”

ก่อนที่เมฆจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ
เพื่อทำอะไรบางอย่างกับตัวเอง

แสงจันทร์นวลที่ส่องเข้ามาในห้อง

ทำให้เห็น

ตาคู่ที่หลับอยู่ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

จนเห็นแววตาที่ครุ่นคิด

เมื่อเมฆกลับเข้าห้องนอนมาอีกครั้ง
หมอกยังนอนในท่าเดิม

ที่เดิม

หลับสนิท เหมือนเดิม

เมฆค่อยๆ หย่อนตัวลงบนเตียง

แล้วนอนลง

ตะแคงหน้าไปทางคนที่นอนข้างๆ

“พี่รักหมอก”

เขาพูดเบาๆ จนกลายเป็นเพียงสายลม

ก่อนที่เขาจะหลับตาลง

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากสีชมพู ของคนที่นอนอยู่ข้างๆ

บางส่วนจากนิยายอิโรติก  “สลักลาย”
อ่านฉบับเต็มได้ที่

https://www.readawrite.com/a/6ec5dcdf25c0434eeadb9b8d89cc5ae6

• สำหรับผู้อ่านมีอายุมากกว่า 25 ปี
• มีเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ มีฉากที่แสดงออกถึงความปรารถนาทางเพศอย่างชัดเจน
• ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน

นิยายเรื่องนี้รังสรรค์ขึ้นตามจินตนาการของผู้แต่ง ชื่อตัวละคร อาชีพ สถานที่ และเหตุการณ์ต่าง ๆ เป็นเพียงเรื่องสมมติที่สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น มิได้มีเจตนาลบหลู่ พาดพิง หรือก่อให้เกิดความเสียหายต่อบุคคลหรือองค์กรใด ๆ ทั้งสิ้น อาจมีเนื้อหา พฤติกรรม หรือคำพูดที่ไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน และไม่ควรเลียนแบบพฤติกรรมในเรื่อง